Hoe de Maan mijn leven redde …..

08 nov Hoe de Maan mijn leven redde …..

Ik heb, op z’n zachtst gezegd, geen fijne jeugd gehad. Oh, het startte allemaal mooi. Huisje, boompje, beestje. Papa, mama en broertje. Maar dat duurde niet lang. Ik was 5 en mijn vader ging weg. Een scheiding. Ik zie hem nog zo wegfietsen, heb hem nog heel lang nagekeken, een rug op een fiets. Een van mijn eerste herinneringen. Dit heeft nogal wat gevolgen gehad in mijn leven.

Welke gevolgen?

In mijn hoofd wist ik natuurlijk anders, maar voor mijn gevoel als kind, ging mijn vader weg om mij. Was ik er de schuld van. Ik was niet de moeite waard om voor te blijven. Dat heeft diep in mijn ziel gezeten en mij heel erg beïnvloed.

Ik ben zo’n 30 jaar bezig geweest om te bewijzen dat ik wel de moeite waard was. Aan iedereen die ik het nodig vond om te laten zien. Ik overschreeuwde mijzelf, wist het altijd beter, altijd maar laten zien dat ik toch echt wel waardevol was. Daarnaast wilde ik het iedereen naar de zin maken, met altijd een lach op mijn gezicht, hoe ik me ook voelde, om maar liefde en aandacht te krijgen.

Ook ben ik verwoed op zoek geweest (onbewust weliswaar) naar een vaderfiguur in mijn leven. Ik heb 2 lange relaties gehad, voor de relatie die ik nu heb. De tweede met een man die 19 jaar ouder was dan ik. Vooral van hem verwachtte ik, dat hij mij kon geven wat ik nodig had. Een veilig thuis, gevoel van waardevol zijn, gevoel van geliefd worden, gevoel van vrouw zijn. Terwijl de enige die mij dat kon geven toch echt ikzelf was. Alleen daarvoor is verbinding met jezelf, met je kern, met je zijn nodig. En dat was ik alles behalve, verbonden met mezelf.

Verbinding

Een jaar of 8 geleden ging ik vrijwilligerswerk doen bij een jeugdsoos. Daar kwam ik een vrouw tegen die bezig was met de natuurreligie. Dat was interessant. Nog geen week later zat ik op een forum op internet. En nog geen maand later zat ik op een meeting (in mijn eigen woonplaats notabene) met allemaal gelijkgestemde, lieve mensen. Ik wist niet wat mij overkwam. Ik voelde me zo thuis, begrepen, gezien. Dat had ik nog nooit eerder ervaren. Ik leerde via die vrouw en die groep mensen verbinding maken met de krachten van de natuur, de maan, van daaruit verbinding maken met prachtige vrouwen (wat ik eerder nooit durfde) en weer verbinding maken met mijzelf. Door middel van de natuur, vrouwen, meditatie, kwam ik voor een heel groot deel weer terug bij mezelf, de persoon die ik was als klein kind. Dat heeft er ook voor gezorgd dat ik al bijna 2 jaar geleden getrouwd ben met de liefste man van de wereld. Een gelijkwaardige relatie heb, waarin ik mezelf kan en mag zijn, de ruimte krijg om me te ontwikkelen, geliefd wordt en vrouw durf te zijn.

Maar toch ….

Toch bleef er iets in mij knagen. Iets waar ik tegenaan bleef lopen, hoe happy ik ook was met mijn lief. Mijn woede en verdriet over het gemis van mijn vader. Dat werd ook getriggerd door de band die mijn man met zijn dochter heeft. Ik leerde hen kennen, toen zij net 6 was, ongeveer mijn leeftijd toen mijn vader wegging. Een confrontatie met mijn gemis.

Dat gemis uitte zich vooral in mijn relatie. Ik voelde me heel snel aangevallen, kon dan heel heftig reageren en meestal niet op een voor hem fijne manier. Ik raakte dan in paniek, wilde alles onder controle houden en wilde eigenlijk altijd gelijk hebben. Dat resulteerde soms in heftige ruzies, waar we allebei niet blij van werden, maar eigenlijk heel verdrietig. Terwijl ik wilde leven vanuit liefde, liefde voor mezelf, liefde voor mijn partner, maar ik kwam daar soms niet bij. Dat wilde ik loslaten, maar hoe ging ik dat doen?

De maan

Ineens daagde het mij, ik leefde zo met de maan. De maan laat elke cyclus los, net zoals in de herfst de bomen de bladeren loslaten. Ik wilde de krachten van de maan, waar ik mij als vrouw zo mee verbonden voel, gebruiken om de pijn, angst, het minderwaardig voelen achter mij laten, laten gaan.

Hoe ben ik als vrouw verbonden met de maan? De maan heeft een gemiddelde cyclus van 29 dagen, zo ook ik als vrouw met mijn cyclus. De maan beïnvloedt het water op de aarde, eb en vloed. Ik besta als mens voor meer dan 70% uit water, dus logischerwijs beïnvloedt de maan het water in mijn lijf, in mijn baarmoeder ook. Dus voor mij was het logisch om de maan als krachtpunt, als versterker in dit proces te gebruiken.

Elke maanfase heb ik een stap in het proces van vergeving gezet, van uiten wat mij dwarszat, tot aan een reinigingsritueel en verbranden en transformeren van de pijn. Toen kwam het punt van vergeving, leren vergeven van de dingen die mij aangedaan zijn. Daardoor was ik in staat de emoties en pijn, die mij zo in de weg zaten, los te laten. Vergeven betekent niet vergeten, maar wel loslaten. Vergeven draait ook niet om de persoon die het mij aan gedaan heeft, maar om mij. Zodat ik de pijn, woede, angst kan laten gaan, mijn leven vanuit liefde leiden en echt happy zijn. Echt geluk ervaren.

Een levensredder?

Heeft de maan letterlijk mijn leven gered? Niet in de zin van iemand die zelfmoord pleegt voor de trein weghalen, of gered worden door iemand met een touw als je aan de rand van een klif hangt, het leven redden.

Maar figuurlijk gezien heeft de maan wel degelijk mijn leven gered. De maan heeft mij het inzicht gegeven, hoe het is om een natuurlijk leven te leiden. Een leven waarin je meegaat met de flow, in plaats van tegen de stroom in te zwemmen. Hoe ik los kan laten, in plaats van vast te houden aan oude pijn en oude oordelen. Waardoor ik niet ben blijven hangen in een leven van prikkels-oordelen-reageren, als slachtoffer, maar nu een leven leidt van prikkels-nadenken en kijken of ik wel wil reageren en zo ja, hoe ik reageer, als medeschepper.

Bewust leven, bewust kiezen voor mensen en dingen die mij happy maken, waar ik energie van krijg, en bewust los te laten, wanneer dat nodig is. Bewust genieten van de kleine dingen, een prachtige volle maan in een nachtblauwe hemel, een hond die tevreden naast mij ligt te slapen. Een bonusdochter met wie ik grapjes kan maken, die van mij houdt. Een lieve man, die mijn leven zoveel verrijkt heeft en met wie ik samen kan genieten. Maar vooral van mijzelf, een vrouw in de kracht van haar leven, die de dingen kan en wil doen waar ze gelukkig van wordt. Die vrouwen wil helpen en helpt hetzelfde te doen. Die met haar beide benen op de grond staat, met haar hoofd opgeheven naar de stralende maan, die haar richting geeft, de weg wijst naar een leven vol blijvende happiness.

Magische Maangroet,

Rilana Altena, MSc

Maanmagisch werker
www.lunara.nl